BABA

Babanız hala hayattaysa çok şanslısınız ve babanız

yaşıyorsa siz hala çocuksunuz. Bu harika bir şey aslında

siz fark etmeseniz de. 

İnsan sadece babası ölünce büyüyor. Yalnız başına

kalıyor insan o zaman artık.

Çocukken her şeyi bilen, herkesten güçlü olan babamız

biz büyüdükçe küçülüyor.

Zamanını tamamlamış ve geçmişte kalmış bir yaşlı olarak

kendi köşesinden bize bakıyor. Uzakta olsa da, bizi

koklayıp dokunamasa da...

Usandıracak kadar ayrıntılı sorularla hayatı

öğrendiğimiz halde, her şeyi bilen babamızın soruları

biz büyüdükçe artık bize sıkıcı gelmeye başlıyor.

Müdahale etmese, soru sormasa ne iyi olur dediğimiz

zamanlar çok oluyor artık. Biz ondan daha iyi biliyoruz

ya her şeyi.

Zaman artık onun zamanı değil ya...

Teknoloji gelişti ya...

Her şey değişti ya...

Dövme yaptırmak, kulağa 3 delik açtırmak artık moda…

Ne anlar babamız tüm bunlardan…

Oysa ne zaman ki babanızı kaybediyorsunuz, işte o

zaman gerçekten büyüyorsunuz. Çünkü çınarın gölgesi ve

yaprakları yok artık üzerinizde. Sizi fark etmediğiniz

halde güneşten koruyormuş meğer o gölge ve yağmurdan

o çınarın yaprakları.

Siz de aile kuruyorsunuz, baba ve anne oluyorsunuz,

sizinde gölge yaptığınız ve koruduğunuz birileri oluyor

ama o önceki muhteşem gölgeyi çok arıyorsunuz.

Babanızın vefatında büyüyorsunuz.

Artık soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını

duyacağınız, takdirini alacağınız, akşam eve dönerken

yolunu gözleyeceğiniz, korkacağınız bir babanız yoksa

büyüyorsunuz.

Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak

zorunda olan o kişi yoksa artık...

Hep sessiz sessiz ağlayan, suskunluğu seven, en zor

dönemde bile yıkılmaz görünen, sırtınızı dayadığınız

çınar ağacınız yoksa artık... Büyüyorsunuz o zaman işte..

Savaşın ortasında komutansız olmaktır babasız olmak..

Okyanusun ortasında bir gemide kaptansız kalmaktır…

Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala

çocuksunuz...
Alıntı...